C'est presque la fin...

De tijd vliegt en vliegt, ik begin het hier zo goed gewoon te worden dat het vertrek definitief naar België echt nog ver weg lijkt. Maar versta me niet verkeerd, ik kijk ook enorm uit om terug naar huis te komen!

Zondag zijn we Iles de Frioul gaan bezoeken, dit is een eiland dat hier 20 minuten met de boot vandaan ligt. Het leek ons een leuke zondagse uitstap! Ook het weer was ideaal om daar te vertoeven.
Zonder meer een ECHTE aanrader om naar daar te gaan. Redenen?
1. Het is er heel rustig, veel natuur.
2. Je wordt er niet om de 2minuten aangesproken. Het zijn vooral toeristen die dit eiland bezoeken.
3. SUPERmooi uitzicht van op de top van het eiland. Het was voor sommigen wel wat zwoegen om daar te geraken, jaaaaaa inclusief voor mij =).
Om dit alles te bewijzen, zijn er natuurlijk foto's!

Rarara welk liedje?!

Niet geposeerd, ik moest mijn evenwicht houden ;-)

Na de ontspanning moet er natuurlijk ook gewerkt worden. Ik moest woensdag mijn 'rapport de stage' klaarhebben voor de directeur hier van de universiteit. Ik moest 5 lessen van verschillende vakken bespreken die ik tijdens mijn observatie had gezien en deze wat aanpassen op de manier hoe deze lessen in België worden gegeven. Ik vond de opdracht nog vrij leuk, alleen was het heel erg vermoeiend om alles in het Frans te moeten schrijven. Gelukkig verbeterden Kaat en Mandy elk hoofdstuk en dat was enorm handig! Morgen (vrijdag) krijg ik eindelijk mijn punten te horen, ik ben superbenieuwd omdat ik er toch ook wel wat van verwacht na al dat harde werk.

Deze week is het restaurant van onze residentie dicht, daarom kunnen we niet anders dan zelf te koken. In de 'supermoderne' keuken ( zie foto's) die we hebben, is dit niet zo gemakkelijk. Gisteren nam ik de taak op mij om spaghetti te maken en de meningen waren positief. Dus missie geslaagd!

Hygiënische bakplaat ;-)

Maar het is toch goed gekomen! 

Vandaag is het terug een rustig dagje. Ik ga mijn logboek en eindwerk wat updaten want na al de avonturen, heb ik een paar dagen rust nodig. En dat doet echt deugd.
Ik hou jullie op de hoogte!

Fêter, fêter, fêter

Wat een drukke maar leuke week!

Vorige zaterdag hadden we terug met Tineke, Isabel en Pieterjan afgesproken aan de Vieux Port en hebben we daar samen iets gegeten. Ik heb eens voor de paella gekozen, en het was subliem lekker!! Het was die dag ook carnaval dus dat hebben we ook lekker meegepikt ;-).

Met een Häagen-Dasz in de hand maakt het kijken naar het Canaval
zoveel leuker!!

Zondag kwam een vriendin van mij, Fatma voor een weekje naar Marseille. Ik ging haar oppikken aan de luchthaven en samen gingen we naar mijn residentie. Ze heeft snel haar bagage uitgepakt en we zijn meteen naar de Vieux Port vertrokken. Om de aankomst te vieren, hebben we een terrasje gedaan. 

Maandag was dé grote dag voor mij. Ik moest een lesje geven over vraagstukken in het zesde leerjaar. Eén woord: STRESS. Ik moest de les volledig in het Frans geven natuurlijk en dit moest ik combineren met de leerstof over te brengen en getallen zoals 1458 en 1689 vlot te kunnen uitspreken. En dan ook nog mijn bord niet vergeten te gebruiken. Heel vermoeiend! Maar zowel de mentor als ik waren tevreden dus missie GESLAAGD =). Foto's heb ik jammer genoeg niet omdat de ouders niet de toestemming hebben gegeven om foto's te laten nemen van hun kinderen.

De rest van de week heb ik les en leuke uitstappen met Fatma gecombineerd. Toen Fatma en ik 's avonds een spelletje wilden spelen met Kaat op haar Kamer, kwam haar buur Simon kloppen of we niet gezellig met hem op de kamer iets wouden drinken. Tuurlijk wilden we dat! ;-) Hij kon ook heel mooi gitaar spelen en dat heeft hij ook speciaal even voor ons gedemonstreerd =).

Simon =)

Donderdag hadden we terug met Tineke en Isabel afgesproken. Intussen was ook Niels, de vriend van Mandy, toegekomen om hier ook een weekje te spenderen. Pieterjan kon niet mee en zou pas 's avonds aansluiten bij de groep. We hebben er een leuk namiddagje van gemaakt door het 'Palais de Pharo' te bezoeken. Vanaf daar heb je een FANTASTISCHGENIAALSCHITTEREND zicht op de Vieux Port en een oneindig zicht op de zee. Foto's mochten dus niet ontbreken;-).

Tineke, Fatma, ik en Kaat

Acces INTERDIT: ik hoop dat de mannen
het hier nu eindelijk begrepen hebben ;-)

's Avonds zijn we naar de Belgische frituur hier in Marseille gegaan. Pieterjan kwam dan ook aansluiten want de gelegenheid om frieten te eten, kon hij  natuurlijk niet missen ;-). Wat kunnen Belgische frieten toch smaken, mmmmm... Ook heb ik mijn eerste Bicky Burger geproefd. De moeite! ;-)

De Waalse uitbaters 

Daarna zijn we met z'n allen naar de residentie van Pieterjan, Tineke en Isabel getrokken voor een klein feestje. We mochten ook blijven slapen. De nodige danspasjes werden gezet en er was voor ieder wat wils qua muziek ;-). Onvergetelijke avond! =)

Vandaag is Fatma terug vertrokken naar België. Nu begint het pas echt door te dringen dat het geen 2 weken meer is vooraleer ik thuis ben. Onwerkelijk!

Ranger mes affaires

Bonsoir!

Even een kort berichtje om alle ongeruste zielen gerust te stellen: het gaat goed met mij=)! Het is soms niet zo gemakkelijk om over straat te lopen. Ook omdat de schrik er nog altijd wat inzit, om lastiggevallen te worden. En de kans is reëel.
Ik heb het enorm druk gehad deze week maar toch maak ik even tijd om jullie wat nieuwtjes te vertellen anders bestaat het gevaar dat ik mijn blog ga verwaarlozen ;-).

Maandag had ik een afspraak met de directrice van onze residentie. Samen met Mandy en Kaat ben ik gaan praten over de aanval en diefstal. Conclusie van het gesprek: ze kan niet veel aan doen aan de groeiende criminaliteit in het weekend. Maar dat konden we al raden...

Dinsdag zijn ik en Kaat naar de Belgische Ambassade gegaan om een voorlopige identiteitskaart te gaan halen. Ik was heel nieuwsgierig of die mensen daar Nederlands zouden spreken. En jawel! De mevrouw die ons geholpen heeft, was een Vlaamse. Wat deed het deugd om mijn verhaal eens te kunnen vertellen in het Nederlands. Ik had gelukkig mijn rijbewijs op mijn kot gelaten en dit geldt nu als mijn identiteit hier in Marseille.

In de namiddag zijn Kaat, Mandy en ik met de andere Belgen Tineke, Isabel en Pieterjan naar het strand gegaan. Het was leuk om even weg te zijn van alles en bovenal niet lastiggevallen te worden.

Woensdag hadden we terug afgesproken met hen om de corniche af te lopen. Dit is een 3km lange baan met uitzicht op zee die je kan aflopen. En wij wouden deze kleine uitdaging wel aangaan =)!

Gisteren hadden we een afspraak met onze contactpersoon hier, meneer Oliveri. Na hem 2 dagen proberen te contacteren, gaf hij woensdag eindelijk een teken van leven. We mochten donderdag rond half 3 bij hem langsgaan, ook om eindelijk eens over onze evaluatie hier te spreken. Binnen 3 weken ben ik terug naar België en ik weet nog altijd niet wat ik moet doen als evaluatie hier. Gisteren dacht ik meer uitleg te krijgen maar wat kreeg ik als antwoord? Hij WIST HET NOG ALTIJD NIET, hij wou eerst met Christel De Neve bellen, mijn contactpersoon in België. Ik kon mijn oren en ogen niet geloven, ook omdat hij dit zonder gène vertelde. Toen ik hem vertelde dat ik nog maar 2 weken de tijd had om hier geëvalueerd te worden (de laatste week is het vakantie), zei hij dat ik me totaal geen zorgen moest maken omdat het toch 'uit de buik moet komen'. Ik ben volledig akkoord, alleen moet ik de evaluatie niet in het Nederlands doen maar in het FRANS, een stuk moeilijker dus. Maar dat is te moeilijk om te begrijpen...  Ik was héééééél ontgoocheld!

Door al die extra zorgen, komt mijn eindwerk en andere taken serieus op de achtergrond. Ook omdat de dagen hier te snel voorbij vliegen.

Wat staat er nog gepland voor dit weekend? Morgen gaan we met de andere Belgen eens naar het Carnaval dat aan de Vieux Port georganiseerd wordt en gaan we lekker iets eten. Zondag komt een hele goeie vriendin hier aan in Marseille. Ze zal een weekje blijven. Ik kijk er enorm naar uit! Ook omdat ze mijn bankkaart en simkaart zal meebrengen ;-)).

Alles begint terug op zijn pootjes te vallen en ook hebben we door deze situatie veel nieuwe mensen in onze residentie leren kennen wat leuk meegenomen is. Maar ik betrap er mezelf toch op dat ik veel alerter ben in onbekende situaties en dat ik ook niet direct meer iemand vertrouw. Marseille heeft zijn mooie kanten maar het wordt steeds meer een stad waar blanke mensen niet meer thuishoren...

Ondanks alles wat er gebeurd is, vind ik het nog altijd een unieke ervaring en maken we nog heel veel leuke dingen mee!! =) Kaat en Mandy dit had niet zonder jullie gekund ;-)xxx

Agression violente

Een week stage achter de rug in het 6de leerjaar en het is vrijdag fantastisch geëindigd  met een lesje dat ik zelf mocht geven. Vooraleer ik dit mocht doen, was er een kajakactiviteit omdat het sportweek was. Ik wou dit zeker niet aan mij laten voorbijgaan! Kajakken op de Middellandse zee met goed weer, een droom =).

In de namiddag mocht ik dan een volledig lesje in het Frans geven met thema België, dat was toch even stressen voor mij. Maar de leerlingen hielpen mij wanneer ik op een woordje niet komen en hierdoor liep het heel vlot. Ook de mentor was heel tevreden dus ben ik blij dat ik deze uitdaging heb aangegaan. Spijtig genoeg kan ik geen foto's publiceren maar de reden krijgen jullie als jullie nog wat verderlezen ;-)...

Gisteren was het ideaal weer om een dagje naar Aix-En-Provence te gaan. Samen met de andere erasmussers Tineke, Isabel en Pieterjan hadden we afgesproken om met de bus naar daar te gaan. Aix-En-Provence staat bekend om zijn fonteinen en die hebben we dus ook veel gezien =). Het was er ook veel properder en toeristischer dan Marseille.

Om de dag af te sluiten hebben we terug in Marseille in een echte Belgische friterie gegeten. ZALIG om weer de goeie, oude Belgische kost te kunnen eten! We hebben ons heel goed geamuseerd!

Na afscheid te nemen van Tineke, Isabel en Pieterjan stapten Mandy, Kaat en ik terug naar onze residentie. Het was 8u 's avonds en nog licht dus er was geen vuiltje aan de lucht. In het weekend moeten we wel een andere ingang nemen in een achterbuurt omdat de hoofdingang gesloten is.
We waren nog aan het nagenieten van zo een toffe dag toen ik plots werd aangesproken door een 15jarige Arabische jongen die vroeg waar het station was. Ik wees de richting aan en voor dat ik het wist wou hij en 2 andere Arabische vrienden mijn tas stelen. Ik liet mij niet doen en strubbelde wat tegen. Ook Mandy kwam tussenbeiden en schopte één van de jongens. Zij kreeg hierbij ook een oorveeg en schop terug. Ik werd ondertussen op de grond geduwd en kon mij niet meer verdedigen. Voor dat ik het wist waren de jongens weg met mijn tas met mijn portefeuille, gsm, fototoestel, kamersleutel en enkele souvenirs die ik die dag had gekocht. Toen ik besefte dat ik al mijn foto's kwijt was van de stage en van Aix-en-Provence werd het mij even teveel. Ik was in shock... Op 2 minuten tijd was ik mijn belangrijkste persoonlijke spullen kwijt.

De foto's die ik dus hier op deze blog heb kunnen zetten van Aix-en-Provence zijn van Kaat, bedankt hiervoor ;-).

Nadat ik bekomen was, werd mijn slot meteen veranderd van mijn kamer enmoest ik klacht gaan indienen bij de politie. Gelukkig waren er enkele jongens en een meisje van onze residentie die wilden meegaan want als het donker is, is het helemaal ONmogelijk om buiten te lopen als meisje. Op het politiecommissariaat zei men dat we eerst naar het ziekenhuis moesten gaan, om de verwondingen te laten vaststellen. Zo gezegd zo gedaan en na dit gedaan te hebben, konden we terug naar de politie. We kregen een commissaris te spreken en na een kleine 2uur had hij eindelijk alle klachten opgeschreven. Resultaat, er zal niets tegen deze agressies ondernomen worden. Hoe ik dit weet? Ik vroeg hem wat hij nu gaat ondernemen om de criminaliteit te verminderen. Hij antwoordde dat hij de handen van die criminelen zal afhakken. Op dat moment van de dag, kon ik niet echt lachen om zijn 'grappen'.

In totaal heeft dit tot 6u deze morgen geduurd. Mandy, Kaat en ik gaan Ibrahim, Julien, Amine en Ambre zeker nog eens uitnodigen bij ons om iets te komen drinken om hen te bedanken. Want ze zijn met ons van 11u 's avonds tot 6u 's morgens mee geweest.

Dit is nog maar eens een bewijs dat het hier NIET VEILIG is als ik nu zelf niet meer overdag kan rondlopen met 2 anderen in de straten van Marseille. Wanneer mij nu nog één iemand mij iets vraagt, ook al is het de vriendelijkste persoon op de wereld, ik loop gewoon rechtdoor en ik blijf lopen.

Nu moet ik alles terug in orde maken en zo snel weer mijn papieren en kaarten terug zien te winnen. Terug extra werk maar we geven de moed hier niet op! =) Toch zal ik blij zijn als ik terug in het veilige, rustige Vlierzele ben ;-).

Bisous